214گواهى مىدهيم كه در امر تبليغ و هدايت و نجات بشر كوتاهى نكرد 1و اين ادب را از قرآن ياد گرفتهايم كه در بارۀ قدردانى (حتى از پيروان بعضى انبيا) مىفرمايد: «فَمٰا وَهَنُوا لِمٰا أَصٰابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّٰهِ وَ مٰا ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكٰانُوا» 2، آنان در راه خدا نه سست شدند و نه ضعيف، و هرگز تن به تسليم نداند. اگر خداوند از پيروان انبيا قدردانى مىكند، ما از اشرف انبيا قدردانى نكنيم؟
سپس در زيارت مىخوانيم:
«الحمد لله الذى استنقذنا بك من الشرك و الضلالة » ، سپاس خداوندى را كه ما را به وسيلۀ تو، از شرك و گمراهى نجات داد. بىجهت نيست كه در هر ركوع و سجودى صلوات مىفرستيم، چون رسولخدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) در هر ركوع و سجود ما سهم دارد.
اگر لطف خدا از طريق هدايتهاى او نبود، ما هنوز در انحراف به سر مىبرديم، سپس از خداوند مىخواهيم كه لطف خود را همراه با درود تمام فرشتگان و انبيا و بندگان صالح و اهل آسمانها و زمين در طول تاريخ، نثار رسولخدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) كند و آن مقام محمود (مقام شفاعت) و مقام بلند را به حضرتش مرحمت فرمايد.
در پايان زيارتنامه، يكى از آيات قرآن آمده كه ما مىخوانيم، و آن آيه اين است: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً» 3، «هرگاه گناهكاران نزد تو