211اللّٰه عليه و آله) موجود است 1.
البته آثار حقيقى پيامبر اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) كتاب و اهلبيت و سيرۀ اوست، ولى عشق كه آمد، انسان حتى بند كفش معشوق را هم مىبوسد.
كار عشق مردم به پيامبر اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) به جايى رسيده بود كه حتى معاويه وصيت كرد كه در كفن من يك مو از موهاى رسولاكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) بگذاريد!!!
بحث ما، در اين نيست كه اين مسأله چقدر پايگاه مكتبى دارد؟ و چقدر بايد در حفظ لباس و كفش اولياى خدا، سرمايهگذارى فكرى و مالى و... كنيم، بلكه هدفمان اين است كه ثابت كنيم، مسأله تبرك جستن، يك مسأله عمومى و همگانى و مسلّم و زير نظر شخص پيامبراكرم(صّلى اللّٰه عليه و آله) بوده است و چرا يك گروه سياسى و كج فكر به عنوان شرك، مانع بوسيدن ديوار مسجد يا قبر مطهر رسولخدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) مىشوند؟ آنان چه دليلى از قرآن و حديث دارند، ولى ما (بحمداللّٰه) صدها حديث در زمينه تبرك جستن از كتابهاى معتبر اهل سنت داريم، مگر مسلمانان در طول تاريخ تا كنون از آب زمزم به عنوان تبرك استفاده نمىكردهاند؟.
ماجراى مرد اعرابى كه روز سوم رحلت پيامبر(صلّى اللّٰه عليه و آله) به مدينه آمد و خود را روى قبر مطهر رسولاللّٰه(صلّى اللّٰه عليه و آله) انداخت و خاك قبر را بر سر ريخت و آيۀ شفاعت و استغفار