207كارى قرارداد، توجه ما به آن واسطه، شرك نيست، مگر زمانى كه ما از خدا غافل باشيم و چشم خود را به واسطه دوخته و آن را تنها عامل اصلى قرار دهيم و گرنه مادامى كه تمام قدرتها را از ذات مقدس خدا مىدانيم و هرگز براى غير خداوند، قدرتى جداگانه و در برابر قدرت الهى نمىپذيريم، شرك نيست. درست مثل اينكه مىگوييم: گوشم شنيد يا خودم شنيدم، چشمم ديد يا خودم ديدم. در اينجا شنيدن و ديدن را كه به گوش و چشم نسبت مىدهيم به اين معنا نيست كه چشم و گوش، جداى از من قدرت شنيدن و ديدن دارند، بلكه اين دو عضو، واسطه هستند. اگر كسى گفت: من با عينك مىخوانم به معناى آن نيست كه عينك در ديدن استقلال دارد.
واسطههايى كه در عالم هستند، همه مخلوق خدا و تحت ارادۀ كامل او هستند، خواه واسطههايى همچون ابر و خورشيد وزمين و باد و...
و خواه واسطههايى كه داراى مقامات معنوى كاملى هستند، همچون اولياى خدا يا فرشتگان.
قرآن با صراحت مىفرمايد: شفاعت اولياى خدا زير نظر و با اذن پروردگار است. (مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ ) 1.
در آيۀ چهل و هشتم از سورۀ آل عمران كه حضرت عيسى(عليه السّلام) از دم مسيحاى خود و شفا دادن كور مادرزاد سخن مىگويد، دوباره كلمۀ «بِإِذْنِ اللّٰهِ » تكرار شده است، و اين سورۀ مائده است كه خداوند به عيسى(عليه السّلام) مىفرمايد: تأثير نفس تو در زنده كردن مردگان با اذن من است، شفا دادن تو با اذن من است، پرندهاى كه از گل