1733 - اقرار ابوطالب(عليه السّلام) در اشعارى كه در بارۀ پيامبر گرامى(صلّى اللّٰه عليه و آله) و ارتباط خود با خداوند سروده است.

4 - ابوطالب(عليه السّلام) به فرزند خود، جعفر و به همسر خود، فاطمه بنت اسد و به برادر خود، حمزه سفارش به اسلام و نماز و حمايت از محمّد(صلّى اللّٰه عليه و آله) را مى‌كند.

5 - حزن و استغفار و ناراحتى شديدى كه براى پيامبر اكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) هنگام فوت ابوطالب(عليه السّلام) پيدا شد، دليل ديگرى بر، ايمان اوست.

6 - ابوبكر و عباس مى‌گويند كه ابوطالب(عليه السّلام) هنگام مرگ مى‌گفت: «لٰا الٰهَ الَّا اللّٰهُ، محمّد رَسُولُ اللّٰه».

7 - رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) بالاى منبر براى ابوطالب(عليه السّلام) دعا و استغفار كرد و از جنازۀ او تشييع نمود و به حضرت على(عليه السّلام) دستور غسل و كفن و دفن داد. فقط، نماز بر او گذارده نشد، زيرا تا آن زمان، نماز ميّت بر مسلمانان واجب نشده بود، همانگونه كه بر خديجه كبرى(عليها السّلام) هم نماز گزارده نشد.

8 - حضرت على(عليه السّلام) هنگام فوت پدر بزرگوارش، مرثيه‌ها و اشعارى خواندند، و در نامه‌اى كه سال هاى بعد، براى معاويه فرستاد، مطالبى نوشتند كه از جملۀ آنها اين است: بسيار فرق است ميان پدر من، ابوطالب و پدرتو، ابوسفيان.

9 - در روايتى مى‌خوانيم كه رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) فرمود: من در قيامت، شفيع پدر و مادر و عمويم، ابوطالب(عليه السّلام) هستم.