114مىآورد و دو جامۀ سفيد ندوخته را مىپوشد. قطعهاى را همچون لنگ به كمر مىبندد و قطعهاى ديگر را مثل حولهاى بر دوش مىاندازد و مىگويد:
«لَبَّيْك اللهُمَّ لَبَّيك، لَبَّيك، لَبَّيك لا شريك لك لَبَّيك» (البته خواهران در لباس معمولى خودشان مىباشند) و از مكه و شهر خارج مىشود.
اين كار را معمولاً روز هشتم ماه مبارك ذىالحجه انجام مىدهند، چون در قديم، هنگام خروج از مكه براى عرفات، آب تهيه كرده، با خود به آن سرزمين مىبردند، روز هشتم را روز «ترويه» مىنامند. 1
پهن دشت عرفات
جلوهگاهى است كه در آينهاش
چهرۀ روشن وحدت پيداست
همه در زير يكى سقف بلند
آسمانى نيلى
به مناجات و عبادت مشغول
اشك بر ديده غمها به دل بار گناهان بر دوش
همه در گريه و در راز و نياز
جامهاى ساده و يكسان و سفيد
جامهاى ضد غرور
همه بر تن دارند 2