43 آتِيهِ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ فَرْداً . ¹

3. فرار آنها از غير خدا به سوى خدا. چنان‌كه امام‌باقر(ع) در تفسير فَفِرُّوا إِلَى اللّٰهِ ²فرمود: مراد اين است كه حج به‌جا آوريد؛ «

حُجُّوا إلى اللهِ عَزَّ وجَلَّ ». ³

4. عارى بودن آنان از پوشاك و مظاهر زندگى دنيوى.

5. پيراسته شدن آنها از زيورهاى دنيوى.

6. ديدن آيت‌هاى روشنى كه در ديار خود برايشان پنهان بود.

7. پوشيدن لباس احرام كه جامه‌اى است شبيه كفن و براى حج‌گزار مستبى است كه در آن دو جامه كفن شود، چنان‌كه پيغمبر گرامى¦ نيز در جامه‌هاى احرام خود كفن شد. ⁴

8. تذلّل و فروتنى حج‌گزاران براى خدا، به گونه‌اى كه پياده و بلكه با پاى برهنه حج مى‌كنند؛ زيرا خداوند با چيزى بهتر از پياده‌روى عبادت نمى‌شود: «

ما عُبِدَ اللهُ بِشىءٍ أَفضلُ مِنَ المَشْى ». ⁵ از همين‌رو امام‌حسن مجتبى(ع) با پاى پياده بيست حج گزارد. ⁶ در اين باره امام‌صادق(ع) فرمود: سعى بين صفا و مروه، براى شكستن و ذلت جبّاران است: «

جُعِلَ السَّعْىُ بَينَ الصَفا والمَروةِ مَذَلَّةً لِلْجبّارينَ ». ⁷

9. اعتراف مردم به گناهانى كه مرتكب شده‌اند.

10. اعتراف مردم، وحوش و پرندگان.

11. در امان بودن حج‌گزاران از تجاوز و جدال و هر آنچه موجب آزار مُحرم مى‌شود، و اين تجسم لاٰ ظُلْمَ الْيَوْمَ ⁸است.