35خويش تپيده است.؛ «

السَّاجِدُ بِمَكَّةَ كَالْمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فِى سَبِيلِ اللَّهِ » ¹ و يك‌بار تسبيح حق در مكه برابر است با خَراج عراقين كه در راه خدا انفاق شود؛ «

تَسْبِيحَةٌ بِمَكَّةَ أَفْضَلُ مِنْ خَرَاجِ الْعِرَاقَيْنِ يُنْفَقُ فِى سَبِيلِ اللَّهِ » ² و كسى كه قرآن را در مكه ختم كند نميرد تا رسول خدا(ص) و جايگاه خويش را در بهشت ببيند؛ «

وَقَالَ مَنْ خَتَمَ الْقُرْآنَ بِمَكَّةَ لَمْ يَمُتْ حَتَّى يَرَى رَسُولَ اللَّهِ(ع) وَيَرَى مَنْزِلَهُ مِنَ الْجَنَّةِ » ³ و نگاه عاشقانه به كعبه خطاها را كاملاً نابود مى‌كند؛ «

النَّظَرُ إِلَى الْكَعْبَةِ حُبّاً لَهَا يَهْدِمُ الْخَطَايَا هَدْماً ». ⁴

درخواست توفيق ادراك حج در دعاهاى ماه مبارك مرضان چنان چشمگير است كه شايد بتوان گفت: خداوند سبحان مى‌خواهد با زمينه‌سازى مناسب، ضيافت خود را طىّ اين چند ماه و به‌ويژه در دهۀ نخست ذى‌حجه تتميم كند. بنابراين، آغاز ضيافت الهى، ماه مبارك مرضان و پايان آن ذى‌حجه و موسم انجام مناسك حج است.

حج، ضيافت خداوند است و حج‌گزاردن، همانند روزه‌داران، مهمان خداى رحمان‌اند. چنان‌كه امام‌صادق(ع) فرمود: حج‌گزار و معتمر تا آنگاه كه به ديار خود باز گردند مهمان خدايند؛ «

إِنَّ ضَيْفَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ رَجُلٌ حَجَّ وَاعْتَمَرَ فَهُوَ ضَيْفُ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى مَنْزِلِهِ ». ⁵ اميرمؤمنان(ع) نيز در ذيل پاسخ اين پرسش كه چرا روزه در ايام تشريق ⁶ حرام شد؟ فرمود: چون حج‌گزاران، زائران خدا و در ضيافت اويند و براى ميزبان نيكو نيست كه مهمانان وى روزه داشته باشند؛ «

لِأَنَّ الْقَوْمَ زُوَّارُ اللَّهِ وَهُمْ فِى ضِيَافَتِهِ وَلَا يَجْمُلُ بِمُضِيفٍ أَنْ يُصَوِّمَ أَضْيَافَهُ ». ⁷ اين ضيافت چند ماهه، دو مرحله دارد: نخست مهماندار به