257

فصل ششم:بيوت رفيع حق

خداى سبحان كه مؤدِّب اولياى خويش است مى‌فرمايد: بدون اجازه وارد خانه‌هاى پيامبر¦ نشويد؛ لاٰ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاّٰ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ . ¹ «بيت» كه در اين آيه و برخى آيات ديگر آمده، تنها به معناى خانه و مسكن متعارف نيست، بلكه همان‌گونه كه در كلام حضرت‌نوح(ع) نيز آمده كه: رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوٰالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً ، ² گاهى مرادْ بيت نبوت و ولايت و مانند آن است. از سوى ديگر، مصداق «بيوت» كه در آيۀ شريفۀ فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ ³آمده است تنها مساجد و مانند آن نيست، بلكه مشاهد معصومين(عليهم السلام) و نيز به قرينه مطلب فوق، مقام رسالت و ولايت و امامت از مصاديق آن است.

مؤيد مطلب مزبور، حديثى است كه در آن قُتاده مى‌گويد: به امام‌باقر(ع) عرض كردم: من با دانشمندان بسيارى ملاقات داشته‌ام ليكن ابَّهَتْ و جلالى كه اكنون از شما در من اثر كرده است در حضور هيچ‌يك از آنان احساس نكرده‌ام. امام‌باقر(ع) فرمود: تو در پيشگاه بيتى نشسته‌اى كه خداوند آن را رفيع مى‌داند؛

«أنْتَ بَيْنَ يَدَى بُيُوتٍ أذِنَ الله أن تُرْفَعَ ويُذكَرَ فيها اسْمُهُ...» . ⁴ مقام رسالت، ولايت و امامت، بيت رفيع حق است.