90تجسم مىيابد و آن چه در درون است ره به بيرون مىگشايد.
گريه كردن به ياد اولياى خدا، نشانى از رقّت قلب و لطافت روح و صفاى باطن است. وقتى انسان به ياد وليّى از اولياى خدا گريه مىكند، نشان مىدهد كه آن شخص براى او عزيز است و طبعاً سعى خواهد كرد كه او را از خود راضى كند و شك نيست كه رضايت اولياى خدا در عمل كردن به دستورات الهى است. بنا بر اين گريه كردن به ياد اولياى خدا زنگار شرك و نفاق را از قلب انسان خواهد شست و زمينه را براى تقويت ايمان و تقوا و انجام اعمال صالحه فراهم خواهد كرد.
اساساً گريه كردن به ياد كسى و يا در عزاى كسى يك امر عاطفى است. وقتى انسان عزيزى را از دست مىدهد، بىاختيار اشك از ديدگانش جارى مىشود، خواه اين عزيز از خويشان او باشد و يا وليّى از اولياى خدا، كه براى او عزيزتر از خويشاوندان است.
اين است كه مىبينيم در عهد پيامبر صلى الله عليه و آله و صحابه و تابعين گريه بر مردگان معمول بوده و خود پيامبر صلى الله عليه و آله در سوگ مادر و پسر و دختر خود گريه كرده و همچنين اصحاب در مرگ رسول خدا و يا افراد ديگر از دوستان خود گريه كردهاند و مرثيهسرايى نمودهاند و اين امر در ميان تابعين و مسلمانهاى پس از آن نيز ادامه يافته است.