32
حتى دخل علينا كأن لم يكن به ضر». 1
از عثمان بن حنيف روايت شده كه: «مرد نابينايى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: از خدا بخواه كه به من عافيت دهد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اگر خواستى دعا مىكنم و اگر خواستى صبر كن و اين براى تو بهتر است. گفت: دعا كن. پيامبر صلى الله عليه و آله به او دستور داد كه وضو بگيرد و در وضوى خود دقت كند و دو ركعت نماز بخواند و چنين دعا كند:
خداوندا! از تو مىخواهم و به وسيلۀ پيامبرت كه پيامبر رحمت است به سوى تو متوجّه مىشوم تا حاجتم برآورده شود. خداوندا! او را در بارۀ من شفيع قرار بده.
ابنحنيف مىگويد: به خدا سوگند ما متفرق نشده بوديم و سخن بسيارى نگفته بوديم كه آن مرد مجدداً بر ما وارد شد گويا كه هيچ آفتى در او نبود».
ترمذى، ابنماجه و حاكم اين حديث را صحيح دانستهاند و به طورى كه ملاحظه مىفرماييد در اين حديث پيامبر صلى الله عليه و آله ، خود به آن شخص، كيفيت توسل - به هنگام حاجت خواستن از خدا - را ياد مىدهد و توسل به پيامبر صلى الله عليه و آله ، يك بار در خطاب به خدا و يك بار هم در خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله تكرار مىشود. مضمون حديث بسيار