132صادق عليه السلام بشنويم:
«ثُمَّ اغْتَسِلْ بِمٰاءِ التَّوْبَةِ الْخٰالِصَةِ مِنَ الذُّنُوبِ، وَاَلْبِسْ كَسْوَةَ الصِّدْقِ وَ الصَّفٰاءِ وَ الْخُضُوعِ وَ الْخُشُوعِ، وَ أَحْرِمْ عَنْ كُلّ شَيْءٍ يَمْنَعُكَ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ يَحْجُبُكَ عَنْ طٰاعَتِهِ».
«آنگاه با آب توبه خالصانه از گناهان غسل كن و جامۀ صدق و صفا بپوش و از آنچه مانع ذكر خداوند بزرگ است و تو را از طاعت او محجوب مىگرداند، احرام بند.»
امام در اين سخن اشاره مىفرمايد كه غسل تنها شستشوى تن و احرام فقط پوشيدن جامۀ مخصوص نيست كه اين آسان است، بلكه راز معنوى غسل، پيرايش درون و تصفيۀ قلب و روان از گناهانى است كه نفس را تيره مىسازد و حجاب چهرۀ جان مىشود و اين به توبه خالص و انابه به خدا و پشيمانى از معاصى و تصميم بر ترك گناه در آينده محقق مىشود و رياضت و مجاهده مىخواهد.
ز منجلاب هوس گر برون نهى قدمى
نزول در حرم كبريا توانى كرد