131به كجا آمدهاى؟ قصرها و معابد با شكوه را ديدهاى. زيب و زيور را لمس كردهاى امّا اينجا به كدام جاذبه آمدهاى؟ كعبه خانۀ خداست، بيت عتيق، محور وجود، نشان توحيد و مهد آزادى، امروز تو به سراغ او آمدهاى. ناگهان احساست كعبه را رها مىكند و در فضا پرمىگشايد. ابديت را حس مىكنى، آنچه كه هرگز در دنياى پر هياهو نمىتوانى به دست آورى. إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبٰارَكاً وَ هُدىً لِلْعٰالَمِينَ . 1
كعبه تو را به ياد تنها مولود خود مىاندازد. على عليه السلام فرزند كعبه، ميزان قيامت و عصارۀ خلوص و بندگى.
كعبه محلّ سكون و داخل شدن نيست كه عالمى برگرد آن طواف مىكنند و تو نيز بايد به اين رود عظيم بپيوندى، و بروى تا به دريا برسى. تو در حقيقت پيرامون عرش خدا در حركتى وزمينى كه بر آن ايستادهاى تكّهاى از آسمان ربوبى است. هنگامى كه از طواف خارج مىشوى، خود را ذرّهاى در عالم وجود مىيابى. عظمت توحيد سرت را به بند بندگى مىآورد و پيشانيت را به خاك عبوديت مىسايد.
مقام ابراهيم
بعد از طواف بايد نماز بخوانى. در اين مكان پا بر جاى پاى ابراهيم مىنهى؛ ابراهيم بت شكن، نمرود شكن،