129
حٰافِظُوا عَلَى الصَّلَوٰاتِ وَ الصَّلاٰةِ الْوُسْطىٰ وَ قُومُوا لِلّٰهِ قٰانِتِينَ . 1
«بر نمازها و نماز ميانه مواظبت كنيد، و خاضعانه براى خدا بپاخيزيد.»
در حالات ائمۀ معصومين عليهم السلام آمده است كه هرگاه زمان نماز فرا مىرسيد، اندامشان مىلرزيد، رنگ چهرهشان دگرگون مىشد، وقتى علت آن را جويا مىشدند، مىفرمودند:
«وقت اداى امانتى رسيده كه آسمانها و زمين و كوهها زير بار آن نرفتند و آن را برنتافتند.» 2
و يا مىفرمودند:
«سزاوار است كسى كه در پيشگاه خداوند مىايستد، رنگش پريده و بند بند اعضاى بدنش بلرزد.»
امير مؤمنان على عليه السلام در فرمانى به محمد بن ابىبكر آنگاه كه او را والى مصر قرار داد، چنين نگاشت:
«صَلِّ الصَّلاٰةَ لِوَقْتِهَا الْمُؤَقَّتِ لَهَا وَ لاٰ تُعَجِّلْ وَقْتَهَا لِفَرَاغٍ وَ لاٰ تُؤَخِّرْهَا عَنْ وَقْتِهَا لاِشْتِغَالٍ