54حافظ ذَهَبى گويد:
قبله پيش از آنكه تحول يابد، در شمال مسجد بود چون تحول يافت، ديوار بالايى آن مكان اهل صُفّه شد.
صاحب «الدّر الثمين» گويد:
صُفّه در ركن شمال شرقى مسجد شريف نبوى بود، در طرف راست قبله، كه به سوى بيت المقدس بود.
آنجا همچنين مدخل باب عثمان بود.
اهل صُفّه مردمى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله بودند؛ فقرايى بودند بدون خانه. در مسجد مىخوابيدند و جز آنجا جايى نداشتند. رسول خدا صلى الله عليه و آله با آنان انس داشت. آنها را به خوردنى و آشاميدنى خود دعوت مىكرد. در شمار عيال او بودند. صحابه نيز يك يا دو و سه نفر از آنها را به خانه مىبردند و طعام مىدادند. گاه نيز خوشههاى رطب را ميان دو ستون مسجد مىآويختند و آنها از آن مىخوردند تا سير مىشدند.
ابونُعَيم در «حِلية الأولياء» نام آنها را آورده كه بيش از صد كس بودهاند.