85ميانآنان رواج يافت؛چنان كه هنوز سدۀ نخستين هجرت پايان نيافته بود كه مدينه مركز مهم تربيت موسيقى دانان-زن يا مرد - و صدور آنان به ديگر شهرها گرديد و خانههايى در اين شهر برپا شد كه جايگاه عياشان و خوشگذرانان بود. 1
كشتار دسته جمعى مردم به سال شصت و سوم هجرى كه به امر يزيد بن معاويه به دست مسلم بن عُقْبه صورت گرفت و به نام«وقعۀ حَرّه» 2معروف شده،يكى از برگهاى سياه تاريخ حكومت امويان است و مىتوان قسمتى از تباهى عمومى و فساد اخلاق مردم مدينه را در سالهاى بعد معلول اين فاجعه دانست.پس از انتقال مقر خلافت از دمشق به بغداد (دورۀ عباسيان) خلفاى اين خاندان توجه چندانى به اين شهر نكردند.
حاكمان مدينه:
هنگامى كه اميرالمؤمنين على عليه السلام،بهدنبال شورشيان (طلحه و زبير) كه بصره را مركز مقاومت ساخته بودند به عراق رفت و سرانجام كوفه را مقر خود ساخت،در سالهاى 37-40 هجرى از جانب آن حضرت سهل بن حنيف و ابو ايوب انصارى به ترتيب به حكومت مدينه معين شدند.