212آن مى‌باشد.
و جاى تأسف است كه امروزه نويسندگان و مؤلفان در حجاز، اقدامات اين گروه تندرو را بزرگترين افتخار تلقّى مى‌كنند و دور شدن از راه و رسم پيامبرخدا را نسبت به نسل‌هاى آيندۀ مسلمانان، بزرگترين امتياز مذهبى براى خود مى‌دانند و ساير مسلمانان را به شرك و بت پرستى متّهم مى‌سازند.
مثلاً نويسنده و مورخ معاصر «احمد سباعى» مكّى با اشاره به اين نوع مراسم و اجتماعات و ادعيه و زيارات، مى‌گويد:
«اين بدعتها! از دوران فاطمى‌ها و در اثر تمايل و تشيّع آنان نسبت به اهل بيت به وجود آمده بود و در طول تاريخ ادامه داشت تا اينكه سعودى‌ها در سال 1343 به مكّه وارد شدند و اين اعمال را ابطال و اين مراسم را لغو نمودند. 1
آرى، آنان در عقيدۀ خود آنچنان پافشارى و اصرار ورزيدند كه حتّى مسافرت به شهر مدينه را، اگر توأم با قصد زيارت قبر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله باشد، عملى حرام و گناهى بس بزرگ و نابخشودنى دانستند.