1) . ذهبى در سير اعلام (ج5، ص331) مى‌نويسد: چند نفر پير مرد را نزديزيدبن عبدالملك آوردند كه همۀ آنها شهادت دادند: براى خلفا در نزد خدا حساب و كتابى نيست! و او آنچه مى‌توانست در فساد و شهوت‌رانى پيش رفت. يك شب تا صبح با معشوقه‌اش حبابه به سر برد و از ترانۀ او بهره گرفت. خادم او خبر داد كه وقت نماز صبح است، به خادم گفت واى بر تو، به رييس شرطه بگو نماز را اقامه كند. يزيد بن عبدالملك روزى با معشوقه‌اش حبابه مشغول مزاح و شوخى بود و حبابه در حالى‌كه مى‌خنديد، يزيد حبّۀ انگورى را به دهان وى انداخت و انگور در گلوى او ماند و خفه‌اش كرد. يزيد به جهت شدّت علاقه‌اش به حبابه، چند روزى مانع از دفن وى گرديد تا اينكه جسد او گنديد و مجبور به دفن وى شدند. يزيد بن عبدالملك از قبر او جدا نمى‌شد و پس از پانزده روز در اثر مفارقت و دورى او، دق كرد و مرد.