158مطرح نموده است و ما خلاصۀ آن را در اينجا نقل مى‌كنيم:
او مى‌گويد: من از استاد خويش ابو جعفر يحيى‌بن محمد نقيب پرسيدم: به نظر شما اگر به‌هنگام وفات پيامبرخدا صلى الله عليه و آله حمزه و جعفر زنده بودند، آيا حاضر بودند با علىّ‌بن ابى‌طالب به‌عنوان خليفه و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله بيعت كنند؟!
نقيب در پاسخ گفت: آرى، بيعت مى‌كردند و سريعتر از آنچه تصوّر كنى!
ابن ابى الحديد مى‌گويد: به استادم گفتم: اين پاسخ شما دربارۀ جعفر درست است ولى دربارۀ حمزه به دلايلى چند، تصوّر من به‌عكس آن است؛ زيرا:
1 . حمزه مردى بود شجاع داراى روح قوى و محكم و قاطع و برخوردار از همّتى بلند كه بر شخصيت و برترى خويش ايمان داشت و خود را بالاتر از ديگران مى‌دانست.
2 . او عموى على‌بن ابى‌طالب و از نظر سن چند سال از او بزرگتر بود كه اين هر دو مى‌تواند در فكر و انديشۀ هر انسانى مؤثر و نقش آفرين باشد.
3 . شجاعت و پيروزى‌هاى او در جنگهاى مختلف، معروف و براى همه مسلّم است كه او چگونه فرماندهى اين جنگها را به‌عهده مى‌گرفت و پيروزى بر دشمن را براى اسلام و مسلمانان به ارمغان مى‌آورد و لذا من فكر مى‌كنم اگر او به‌هنگام رحلت پيامبرخدا صلى الله عليه و آله زنده بود به‌جاى بيعت با على و قبول خلافت او، خود را به اين مقام اولى و مستحق مى‌دانست.
نقيب گفت آنچه دربارۀ سجايا و اوصاف حميدۀ حمزه