67بام كعبه، طواف رسول خدا را بر گرد اين خانه، نماز جماعت سه نفرى پيامبر و على و خديجه را در اين مسجد در آغاز بعثت، حمايت حمزه و ابوطالب را، از دعوت پيامبر و نداى «قولوا لا اله الا اللّٰه تفلحوا» را كه حضرت رسول، بر فراز كوه «ابو قُبيس» سر داد و تاكنون در رواق تاريخ، طنين افكن بوده است.

اينجا مكّه است، شهرى كه شاهد شكنجۀ بلال و ياسر و سميّه و عمّار بوده است.

محاصرۀ اقتصادى مسلمين در «شِعب ابى طالب» همين جا بود. با اين همه، آيا «مكه» جغرافى است يا تاريخ؟ اين سرزمين، بارقه‌هاى الهى «وحى» را بر دوش كشيده است. جبرئيل، در فراز «حرا» نخستين آيات سورۀ «اقرأ...» را بر قلب خاتم پيامبران نازل كرده است. نداى برترِ «اللّٰه اكبر»، بزرگى و عظمت خدا را به گوش هستى نشانده است.

حال، در كجاى زمان و زمينى؟ آن روز نبرد ميان توحيد و شرك در همين شهر، جارى بود. «كلمة اللّٰه» با مدد گرفتن از ذات جاودانۀ خدا، پرده‌هاى ظلمت را مى‌دريد و نور يكتاپرستى را از حجاز به شرق و غرب جهان آن روز مى‌افشاند.

امروز هم نبرد، سارى و جارى است و «ابوجهل»هاى اين عصر، كمر به هدم «امّت محمّدى» بسته‌اند، امتى به عظمت جهان و به گستردگى زمين، كه عصاره‌اى از اين