34سرچشمه گرفته از تعاليم عترت پيامبر، تداوم داشته و دارد.
اگر امروز، شيعه در مدينه نه منبرى دارد، نه مسجدى و نه آزادى، آن روز هم ائمّه در سختترين شرايط به سر مىبردند و حتى در دوران امام صادق عليه السلام كه اوج گشايش فضا براى اهل بيت بود، گاهى پرسيدن مسألۀ شرعى از امام و ارتباط برقرار كردن با آن حضرت، با پوشش و محمل انجام مىگرفت.
بقيع، به وضع فعلىاش، يك معركۀ بزرگ است، صحنهاى از درگيرى سنّت و بدعت. بعضى، ساختن مرقد و بوسيدن قبر و احترام به مزار شهيد را بدعت و آن را خلاف سنّت پيامبر مىشمارند. امّا... مگر رسول خدا صلى الله عليه و آله مقدّسات را نمىبوسيد؟ مگر به زيارت امر نمىكرد؟ مگر قرآن به «مودّتِ ذى القربىٰ» فرمان نداده است؟ و مگر پيامبر، آن همه سفارش به گراميداشت عترت نداشته است؟ حال، آنان كه به سفارش پيامبر عمل كرده، به زيارتِ قبور «ذى القربىٰ» مىآيند و بر تربت هزاران شهيد خفته در بقيع، احترام مىكنند و در و ديوار حرم و ضريح محبوب دلشان را مىبوسند، اهل عمل به سنّت حضرت رسولند، يا آنان كه نسبت به «اهل بيت» و آثارشان و دوستداران و عاشقانشان بىمهرى نشان مىدهند و بذر دشمنى در دلها مىپراكنند؟ اكنون مىخواهى در مدينۀ كنونى قدم بزنى و گذشته را در امروز بيابى. سرِ راهت از كنار «مسجد الاجابه» مىگذرى