141باشد يا اهل تسنن، نظر به اين كه زيارت‌كنندۀ خانۀ خداوند سبحان است سزاوار است از طرف اهالى حرمين خصوصاً اگر از مستمندان باشد، رنج و زحمتى به او نرسد، بلكه شايسته است به هر نحوى كه خواسته باشد فريضۀ خود را انجام دهد و مردم مكه و مدينه به او مهربانى و كمك و يارى كنند.

شايسته است نسبت به زائرين كمال مساعدت و همراهى داشته باشند، گاهى زيارت‌كنندۀ خانۀ خداوند در مكه و مسجد الحرام و منى و عرفات به مشكلاتى برخورد مى‌كند كه بر دردها و رنج‌هايش افزوده مى‌شود و آتشى بر دل سوزناك و داغى بر جگر سوختۀ او عارض مى‌گردد و او را دستى نيرومند و قدرتى نيست كه از خود دفاع كند و رحم كننده‌اى نيست كه به دادش رسد.

پس وضع مقررات و انتظامات بدون كمترين آلودگى به عصبيت و آميختگى به زورگويى و خودخواهى براى تأمين و تضمين زندگى حاجيان و آزادى آنان لازم است، تا اينكه به سبب اختلافات جزيى و فرعى بر خوردى ميان آنها واقع نشود، و كسى كه ياوران او بيشتر بوده و مورد حمايت است، براى مردمى كه از سفر و تحمل رنج‌ها جز تقرّب و رضاى خداوند يكتا و بى‌نياز و انجام عملى كه يكى از اركان دين اسلام است مقصودى ندارند، وضع خفقان آورى پيش نياورند. تا اينكه حج از جهت زمان و توقف و اجتماع به نحوى باشد كه خداوند سبحان اراده و امضا فرموده است، چه واجب اين است كه هر كسى از راهى كه معتقد به