74است و در طوافِ استحبابى ضرورتى ندارد. بايد نيت كند و از حجر الأسود آغاز كرده و طواف را بدان پايان بَرَد.
بايد خانۀ خدا را در محاذى سمتِ چپِ بدن خود، به هنگام طواف قرار دهد و طواف خود را ميان كعبه و مقام ابراهيم برگزار نمايد.
مستحب است طواف را با سكينه و وقار انجام دهد و گامهاى كوتاه بردارد و خود را تا مىتواند به كعبه نزديك سازد و بر روى «شاذروان» هنگامِ طواف گام ننهد؛ چرا كه «شاذروان» يعنى برآمدگى پايين ديوارههاى كعبه، جزئى از كعبه به شمار است.
اگر ميسور بود در هر شوطى حجر الاسود را با نثار بوسه و دست كشيدن استلام كند و همۀ اركانِ كعبه: (ركن اسود، ركن شامى، ركن غربى، و ركن يمانى) بهويژه، ركن اخير را در آغوش گرفته و بدانها چنگ آورد.
با شروع طواف، وقتى به باب كعبه مىرسد، خويشتن را در كنار مظهرى از درگاه الهى احساس مىكند، در كنار چنين درگاهى است كه سزا است فقر و بينوايى و نيازمندىِ خود را در اين جايگاه به خداوند متعال عرضه دارد و همت خويش را در عرضِ حاجت بر فرازد و نيازى بس بزرگ و حاجتى سترگ را با حضرت بارى تعالى در ميان گذارد و به خدا عرض كند:
«سائلك، فقيرك، مِسكينك ببابك، فتصدَّق عَليه بالجنَّة. أللّهمَّ البيت بيتك، والحَرَمُ حَرَمُك، والعبدُ عبدُكَ. وَهذا مقامُ العائذ المستجير بكَ من النّار، فأعتقنى و والدىَّ وأهلي وَ وُلدى وإخواني المؤمنين مِنَ النّار، يا جوادُ يا كريم».
«خدايا! خواهنده و گداى تو، فقير و تهى دستِ تو، مسكين و بىنواى تو در كنار درگاهِ تو براى درخواستِ حاجت آمده، پس بوستان بهشتى را به