56
تَقَبَّلْ مِنّٰا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ 1
«به ياد آور زمانى را كه: خانۀ خود را مركز تجمع مردم و جايگاه امنى قرار داديم و مقام ابراهيم را به عنوان محل اقامۀ نماز انتخاب كنيد. ما ابراهيم و اسماعيل را گفتيم خانۀ مرا براى طوافكنندگان و معتكفان و مقيمان و راكعان و سجدهگزاران، پاكيزه داريد. خاطرنشان مىسازيم آن وقتى را كه ابراهيم گفت: خداوندگارا! اين جايگاه را شهر و سرزمينى برخوردار از امنيت قرار ده و به آن دسته از مردم اين شهر كه به خدا و روز واپسين ايمان دارند از هر بَر و ميوه و ارزاق ارزانى دار. خدا فرمود:
هركه در اين پايگاه مقدس، راهِ كفر در پيش گيرد، او را هرچند اندك برخوردار مىسازم، اما سرانجام به عذابِ آتشِ دوزخ ناگزيرش كنم، عذابى كه بد فرجامى براى انسانها است. آن زمانى را به ياد آور كه ابراهيم و نيز اسماعيل پايههاى خانۀ خدا و كعبه را بالا مىبردند مىگفتند: خداوندگارا! از ما بپذير كه تو شنواى دانايى.»
خداوند متعال طى اين آيات، يادآورِ نعمتى بس عظيم به قاطبۀ مسلمين جهان مىگردد و آن عبارت از مقرر كردن و تحقق بخشيدن بناى «بيتاللّٰهالحرام» به عنوان مقصد و هدفى است كه بايد به ديدار آن همت گمارند و آن را به صورت مرجعى قرار داده كه بايد براى پرستش به سويش از دور و نزديك بكوچند؛ چنانكه آن را قرارگاه امنى براى هر خائف و بيمناك از آسيبها و تهاجمها مقرر فرمود. آن كه بر حرم الهى درمىآيد هيچكسى نمىتواند او را بيازارد. و اين حقيقت، مسألهاى است كه از ديرباز در مورد اين مكان بر سر آن به توافق رسيده بودند، و قداستى را براى آن مىشناختند كه از رهگذر آن هيچكسى را روا نبود بر حريم اين