127«براى هر امتى راه و رسمى را در عبادت مقرر كرديم تا به خاطر دامهايى كه خداوند به آنها ارزانى داشته خداى متعال را ياد كنند.»
به دنبال اين سخن، قرآن كريم بر وحدانيت خدا تأكيد و آن را تأييد مىكند: فَإِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ؛ «پس معبود شما معبودى يگانه است.» آنگاه به تسليم و اسلام در برابر خداى يگانه فرمان مى دهد: فَلَهُ أَسْلِمُوا اين اسلام و تسليم، اسلام و تسليم اجبارى و اضطرارى نيست؛ بلكه اسلام و تسليم و اطمينان و آرامش است و به مجرد ياد نام خداوند، وَجَل و خشيت خدا درون و احساس آنان را متحرك و پويا مىسازد:
وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ اَلَّذِينَ إِذٰا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ؛
«به تواضع پيشگان نويد ده، آن كسانى كه وقتى از خدا، ياد مىشود قلوبشان سرشار از بيم و ترس مى گردد»
و از سوى آنان اعتراض بر قضاى الهى در بارۀ آنها وجود ندارد:
وَ الصّٰابِرِينَ عَلىٰ مٰا أَصٰابَهُمْ؛
«به آنچه بر آنها وارد مىآيد صبر و شكيبايى در پيش گيرند»
و خداى را آنگونه كه سزاست عبادت مى كنند:
وَ الْمُقِيمِي الصَّلاٰةِ؛
«بر پادارندگان نمازند».
و براى خاطر خدا در انفاق آنچه در اختيار دارند به هيچوجه بخل و دريغى را روا نمىبينند:
وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ يُنْفِقُونَ؛