71اينك برخى از آيات را، كه بيشتر به حجّ ارتباط دارد، مورد بحث قرار مىدهيم:
وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ وَ لاٰ تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ ... . 1
«حج و عمره را براى خدا به پايان برسانيد (وقتى كه براى حجّ يا عمره احرام بستيد بايد حج و عمره را به وجه كامل و با تمام شرايط براى خدا تمام كنيد) و اگر بازمانديد (موانعى مثل ترس از دشمن يا بيمارى، اجازه نداد كه پس از محرم شدن وارد مكّه شويد) هرچه ممكن باشد و آنچه، از قربانى فراهم شود (ذبح كنيد و از احرام، خارج شويد) و موىِ سر نستريد تا قربانى به محلّش برسد (و در قربانگاه ذبح شود).»
از بخش نخست اين آيه، چنين استنباط مىشود كه در بهجا آوردن اعمال و مراسم حجّ و عمره، جز تقرّب به خدا، نبايد انگيزۀ ديگرى در كار باشد. تمام اين مراسم بايد به خاطر خدا انجام گيرد، نه براى تظاهر و ريا. 2
كلمۀ «للّٰهِِ» در آيه، داراى اهميت ويژه و از جنبۀ بلاغى مهمّ است
كلمۀ «للّٰه» در اين آيه، حايز اهميّت است، انجام حجّ بايد خالصاً مخلصاً لِوَجْهِ اللّٰه باشد؛ عرب پيش از اسلام، مطابق عُرف و عادت خود،