66

عملى بسازد

نكتۀ جالب، بخش پايانىِ آيه است كه گفته: ...وَ اتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ؛ يعنى پس از بيانِ اهلّه و نوماهها، كه مى‌توان از روى آن آغاز، وسط و آخر ماه را تشخيص داد و كارهاى اجتماعى را طبق آن تنظيم كرد و پس از بيانِ نفىِ يكى از عادات و رسوم خرافىِ جاهلى، از آن‌جا كه قرآن كتاب آيينِ بشرى است، كتابى است كه مى‌خواهد جهان بشريّت را از لحاظ روحى و عملى بسازد و در صدد آن است كه مجتمع انسانى را چنان بنا كند كه آدمى بتواند در آن مجتمع به خوبى زندگى كند، دستور ...وَ اتَّقُوا اللّٰهَ ... را صادر مى‌كند؛ زيرا تقوا را، راه رستگارى مى‌داند، سبيلِ فلاح را در تقوا مى‌داند، البتّه نه تقوا به معناى پرهيز، كه آدمى به گوشه‌اى نشيند و از كار و فعاليّت دست بكشد و انزوا گزيند و از دسترنج ديگران بهره ببرد و لقمۀ نانى بخورد وخود منشأ اثر اقتصادِ جامعه نباشد و تحرّكِ اجتماعى نداشته باشد، بلكه تقوايى منظور نظر است كه در آن ترس از خدا و اطاعت از او و پرهيز از محرّمات وجود داشته باشد؛ زيرا ريشۀ كلمۀ«تقوا» وِقايةاست، به‌معناى خود را حفظ كردن واز گناه‌مصون داشتن.

در زبان عربى گفته مى‌شود: ¹«وَقاك اللّٰه شرّ فلان وقايةً» و نيز گفته مى‌شود: «وقاه اللّٰه وقايةً»؛ يعنى «حَفَظَهُ اللّٰه».

تقوا شعارِ همۀ انبيا و رسالت تمام پيامبران است