172سرانجام در پايان آيه گفته شده است:
سَخَّرْنٰاهٰا لَكُمْ ؛ يعنى آن حيوان (شتر)، با درشتى و ضخم بودن و نيرو داشتن، باز هم مسخّر و مطيع شما شده و مىكشيد و مىبريد آنها را به هر جا كه بخواهيد و نگه مىداريد و سپس هم مىكشيد.
لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ كَذٰلِكَ سَخَّرَهٰا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلىٰ مٰا هَدٰاكُمْ وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ . 1
«گوشت قربانى و خون آن به خدا نمىرسد، اما تقواى شما به خدا مىرسد. ليكن راستى و پاكى به خدا مىرسد (كنايه از اين است كه يعنى مورد قبول واقع مىشود؛ به عبارت ديگر دارندگان تقوا هستند كه به خدا تقرّب مىجويند) اين حيوانات را خدا مسخر شما ساخت تا خدا را تكبير و تسبيح گوييد.»
(يعنى بدين گونه اين حيوانات را زير دست شما نرم و آرام ساختيم تا خدا را به آنچه به شما داده، به بزرگى ياد كنيد و نيكوان را بشارت دهيد) 2و تو اى رسول ! نيكوان را، بشارت ده.
رسم عرب جاهلى بر اين بود كه در موقع قربانى، در برابر كعبه مىايستادند و خونهاى قربانى را به اطراف كعبه مىپاشيدند، به گمان اين كه خدا از اين خونها استفاده مىكند، ليكن قرآن گفت: اينها به خدا