166سين بخوانيم، اسم مكان است و به هر دو طريق آن را مى‌توان معنى كرد؛ يعنى خداى تعالى: «جعل لكل امّة من الأمم السالفة منسكا».

تا اين كه به ياد خدا باشند و به ياد او قربانى كنند و هدف خدايى داشته باشند.

موضوع ياد خدا بودن و خدا را فراموش نكردن و هدف خدايى داشتن و ذكر خدا گفتن، چيزى است كه در آيۀ بعد هم تكرار شده است و به اين صورت گفته شده است:

«آنان‌كه چون ياد خدا شود، دلهاشان از هيبت اشراق اشعۀ جلال ربانى ...

خائف و هراسان گردد...» ؛ ¹اَلَّذِينَ إِذٰا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ. ²

آيۀ 35 سورۀ حجّ

وَ الْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَكُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ لَكُمْ فِيهٰا خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهٰا صَوٰافَّ فَإِذٰا وَجَبَتْ جُنُوبُهٰا فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْقٰانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ كَذٰلِكَ سَخَّرْنٰاهٰا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ . ³

«ونحر شتران فربه را، از شعائر خدا (به اعتبار اين كه قربانى براى خدا شده) مقرر داشتيم كه در آن براى شما خير است و صلاح، در حالى كه آن شتران برپا ايستاده، نام خدا را ببريد و