172پناه آورد، پناهش مى‌دهم».

در احاديث نبوى نيز فرازهاى روشنى در اين زمينه وجود دارد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اِتَّقُوا فِرٰاسَةَ الْمُؤْمِنِ، فَإِنَّهُ يَنْظُرُ بِنُورِ اللّٰه، ثُمَّ قَرَأَ:

«إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَآيٰاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ»» ؛ ¹ «از نگاه و خيره شدن مؤمن بپرهيزيد، زيرا او با نور خدا نگاه مى‌كند، آن‌گاه اين آيه را خواند: يقيناً در آن نشانه‌هايى است براى آنان كه دقت نظر دارند».

ضمناً بخارى در صحيح خود، به نقل از ابى‌هريره، از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه فرمود: «إِنَّهُ قَدْ كٰانَ فِيمٰا مَضىٰ قَبْلَكُم مِنَ الأُمَمِ مُحَدَّثونَ، وَإِنَّهُ إن كانَ في أُمَّتي هذِهِ مِنْهُم، فَإِنَّهُ عُمَرُ بْنُ الْخطّٰابِ»؛ ² اينان همان‌هايى هستند كه محدَّث‌اند، يعنى از طرف عالم غيب با آنها سخن گفته مى‌شود.

امام قرطبى مى‌گويد: «محدَّث، اسم مفعول است به معناى كسى كه به او الهام مى‌شود و يا صادق‌الظن باشد، و آن كسى است كه در خود نوعى الهام و مكاشفه احساس مى‌كند كه از طرف «ملأ اعلى» صورت مى‌پذيرد و يا او كسى است كه راستى و درستى ناخودآگاه بر زبانش جارى است و يا اين‌كه فرشتگان - بدون اين‌كه پيامبر باشد - با او سخن مى‌گويند، يا اين‌كه هرگاه عقيده‌اش را ابراز كند، درست مى‌گويد، مثل اين است كه براى او اتفاق افتاده و يا اين‌كه از عالم ملكوت در ضمير و وجدانش تلقين مى‌شود، از اين‌رو به‌گونه‌اى اظهار مى‌كند كه گويى براى او رخ داده است».