114
اين حقيقت عرفانى بلند در صحيفۀ سجاديه از امام على بن الحسين زينالعابدين عليه السلام بدينگونه آمده كه ايشان در پايان دعاى موسوم به «دعاى مكارم الاخلاق» خطاب به خداوند متعال مىفرمايد:
ونبهنى لذكرك في أوقات الغفلة واستعملني بطاعتك في أيام المهلة وانهج لي إلى محبّتك سبيلاً سهلة أكمل لي بها خيرالدنيا والآخرة. 1
اين سخن نورانى بدين معنا است كه اگر بيمارى غفلت در انسان درمان شود و ياد خدا در دل تداوم يابد، تسليم مطلق حقتعالى مىشود و با امدادهاى الهى به آسانى به كيمياى محبت او دست مىيابد و بدينسان خير دنيا و آخرت ذاكر بهطور كامل تأمين مىگردد.
3 - حقيقت ذكر
نكتۀ مهمى كه بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه كدام ذكر داراى اين آثار و بركات است؟ و آيا با ذكر زبانى مىتوان به بركاتى كه اشاره شد دست يافت؟ و بالاخره حقيقت ذكر چيست؟
پاسخ اين است كه حقيقت ذكر احساس حضور در محضر حق است و نخستين ثمرۀ اين احساس اطاعت الهى است، چنانكه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله روايت شده كه مىفرمايد:
من أطاع اللّٰه فقد ذكر اللّٰه وإن قلّت صلاته وصيامه وتلاوته ومن عصى اللّٰه فقد نسي اللّٰه وإن كَثُرت صلاته وصيامه