39حال كه حجگزار قصد و نيت خود را خالص كرده و متوجّه حضرت بارى تعالىٰ شده است، بايد قدم در وادى شوق و محبت الهى بگذارد و شهود و لقاى او را در سر بپروراند و خود را مهيّاى حضور بكند.
ايشان در اين زمينه مىفرمايند:
«و اما اينكه بدين وسيله، قصد «مقام قرب و زيارت» را داشته باشد، بايد از جديت در سعى و اهتمام و شوق فروگذارى نكند؛ و به تمام قدرت در رفع موانع بكوشد و...
در تفسير آيۀ مبارك وَ عَجِلْتُ إِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضىٰ 1 روايت شده است كه او (حضرت موسى) چهل روز نخورد و نياشاميد و نخوابيد، براى شوقى كه به لقاى خدا داشت...
پس هرآنچه او را از خدا مشغول دارد - از محرمات و مكروهات و مباحات - مانع از رسيدن به مقصد و آرزو است. پس به ناچار بايستى او قطع علاقه و شهوات و تمام مرادات را بكند، مگر ارادۀ وصول و رسيدن به خدا را.
بالجمله براى هر كسى كه وارد اين ميدان مىشود، به ناچار بايستى با كمال جديّت و منتهاى استطاعت، خود را مهيّا سازد و از نعمات خداوندى استمداد كند و از جذبات لطيفۀ ربانى كمك بخواهد تا حضور ربّالعالمين - جلّ شأنه - براى او فراهم آيد و عمده در اين كار «تحصيل شوق» است و بهتر است در اين كار آنچه را كه در «مصباحالشريعه» از امام صادق عليه السلام در وصف مشتاقان وارد آمده است، به ياد آورد. آن حضرت فرموده است: