184زائر مرقد منوّر حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله بايد با طهارت جسم و روح و با توبۀ كامل، به آن مكان مقدّس قدم بگذارد و به زيارت آن حضرت بپردازد:
«بارى، بر زائر واجب است [ به حكم عدل] كه در اين محضر عظيم حاضر نشود، مگر بعد از توبۀ درست و راستى كه او را لامحاله از مخالفت فعلى پاك كرده باشد، تا از ورطۀ عتاب نجات يابد و از رد شدن، از درگاه او درامان باشد. واگر توفيق اين كار پيدا نكند، بر اوست كه از درى غير از آن داخل شود و آن درهاى اعتراف، پوزش، توسّل، استغفار، التجا و اضطرار است و اگر نفسِ اهمال كار او، در حمل لوازم اين درها مسامحه كند، ناچار از نا اميد نبودن از اجابت داخل شود و خداى - جلّ جلاله - را به اميد اينكه قلب رسول صلى الله عليه و آله را بر او مهربان كند، بخواند و ابليس هم از اين در داخل شد و پيروز گشت و به مراد رسيد و در دعاى خود بگوى:
«اللهُمَّ يٰا مَنْ اجابَ لِاَبْغَضِ خَلقِهِ ابْلِيس حيثُ استَنْظَرَهُ فَاسْتَجِب لَهُ، فَاِنَّه دَعاكَ و هُوَ عاصٍ و انَا ادعوكَ و انَا عاصٍ فَكَمٰا انَّ اجابَتَكَ شَمَلْتَهُ حيثُ دعاكَ و لَمْيَقْنُطْ مِنْ رَحْمَتِكَ فَلتَشمِلْنى و انَا ادعوكَ و ارجو اجابَتَكَ؛
پروردگارا! اى كسى كه دعاى دشمنترين خلق خود، ابليس، را اجابت كردى، موقعى كه از تو مهلت خواست. پس دعاى مرا هم مستجاب كن، همچنان كه دعاى او را مستجاب كردى؛ زيرا او تو را دعا كرد و حال آنكه نافرمان بود و من هم تو را مىخوانم با اينكه گناهكار و نافرمانم و همچنان كه اجابت تو شامل حال او شد، موقعى كه تو را خواند و از رحمت تو نا اميد نشد. پس رحمت خود را شامل حال من هم بفرما، كه تو را مىخوانم و اميد اجابت تو را دارم».
و چون از اين در داخل شوى، پروردگارت تو را نا اميد نخواهد كرد؛