174او مشرّف و به مشاهده و استماع گفتار او نائل شدند، به ياد آور و از اينكه به همنشينى با او و اصحابش توفيق نيافتهاى، بسيار اندوهگين باش و بينديش كه تو در دنيا، از ديدن او محروم بودهاى و از ديدن او در آخرت، در خطر شكّ و ترديدى و بسا كه او را در آن جهان نيز نبينى، مگر با حسرت و اندوه از اينكه اعمال بد تو، ميان قبول او و تو حائل شده باشد؛ چنان كه فرموده است: گروههايى نزد من آورده مىشوند كه مىگويند: يا محمّد! يا محمّد! من مىگويم: پروردگارا! اينها ياران منند؟ پاسخ مىرسد:
تو نمىدانى اينها پس از تو چه كردهاند، پس مىگويم: دور و هلاك باشند». 1
استاد اخلاق، مرحوم سيد عبداللّٰه شبر نيز گويد:
«و چون از دور چشمت به ديوارهاى مدينه افتاد، به ياد آر كه اينجا شهرى است كه خدايش براى سكونت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله برگزيد و دستور هجرت به سوى آن داد و اينجا خانۀ پيامبر است؛ خانهاى كه فرائض الهى و سنن نبوى از آنجا نشأت گرفته و همين جاست كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن با دشمنان خدا جنگيد و دين خدا را پيروز كرد تا به سوى ملكوت پرواز نمود و خدا تربت پاكش را در آن قرار داد.
آن گاه به هنگام رفت و آمد، جاى قدمهاى حضرت رسول را تصوّر كن و بدان كه هر كجا كه پا مىگذارى، جاى پاى اوست. پس با وقار و سكينه قدم بردار. در راه رفتن و قدم زدن، او را به ياد آر و خشوع و وقارش را تصوّر كن و ببين چگونه عمل كسانى كه از او هتك حرمت كردند و صداى خود را از او بلندتر نمودند، باطل و بىاثر شد». 2