171طلبى و لامحاله از اين كار دريغ مكن و از اعتذار به قدر جنايت خودت مضايقه منما؛ زيرا براى هر جنايتى، پوزشى سزاوار و مناسب آن بايد و در شكر و ثناى او به قدر نعمت‌هاى او بر خودت دريغ مدار؛ چه به جانم سوگند! كه تو حق پوزش جنايت خود را، اگر به تمام جوارح خود در تمام طول عمر خود اعتذار بجويى، قادر نخواهى بود و ادا نتوانى كرد. و اگر به قدر تمام اعمار و اعصار، او را سپاسگزارى كنى، حقّ شكر او را به جاى نياورده‌اى؛ زيرا [ گناه] هر چند حقير و كوچك باشد، اما به نسبت به عظمت كسى كه به او جنايت شده است، عظيم خواهد بود و به لحاظ احسان او نسبت به جانى، بزرگ خواهد بود... و چون اين امور را شنيدى، بر تو است كه با تمام جدّ و جهد خود و آنچه در توان دارى، در زيارت آن حضرت كوشش كنى؛ زيرا تو مبانى شناسايى آن بزرگوار و معرفت حقوق و مراحم او را محكم ساختى و بر آن يقين كردى. پس به ناچار اين معرفت در قلب تو، شوقى به زيارت او صلى الله عليه و آله برخواهد انگيخت، بويژه به لحاظ آنچه كه در فضيلت زيارت آن حضرت وارد گشته است... پس در طريق زيارت آن حضرت به سر رود نه با پا راه بپيمايد؛ چنان كه از بسطامى و رابعۀ عدويه حكايت كرده‌اند كه آنان در طريق مكّه مشرّفه در هر قدمى، دو ركعت نماز گزارده‌اند». ¹

ماه فرو ماند از جمال محمّد صلى الله عليه و آله