108افرادى چون ابن زبير كه حسين بن على و على بن الحسين - عليهماالسلام - را تنها گذاشت و به يارى‌شان نشتافت اگر به درون كعبه هم پناه ببرد، كعبه با همۀ قداستى كه دارد ديگر حرمِ امن خدا نيست و با منجنيق حَجّاج بن يوسف ويران مى‌شود.

خدايى كه روزى با طير ابابيل جلو ابرهه را گرفت، اين بار مهلت داد تا حَجّاج از بالاى كوه ابوقبيس، با نصب منجنيق و سنگهاى آن كوه، كعبه را ويران كند.

آرى، حرمتِ كعبه به احترام امامتِ امام است. جان كعبه ولايت است. روح كعبه امامت است. اگر كسى امام را نشناخت مصداق «من مات ولم يعرف امام زمانه مات ميتةً جاهلية» ¹ خواهد بود و او اگر حتّى به درون كعبه پناه ببرد از امن اله برخوردار نيست. چرا كه:

«بُنى الاسلام على خمس؛ على الصلوة والزكوة والحج والصوم والولاية وما نودي بشيء بمثل ما نودي بالولاية» ² به اميد آن كه حج با تمام ابعادش كه رسول خدا - ص - فرمود: «خذوا عنّى مناسككم» ³ و زيارت كعبه با شيوه‌اى كه ابراهيم - سلام اللّٰه عليه - از خدا مسألت كرد كه: «وأرِنٰا مناسكنا و تُب علينا انّك أنت التوّاب الرّحيم» نصيب همۀ زائران بيت‌اللّٰه الحرام بشود و طواف كنند و همانند فرشته از آن ديار بازگردند و حامل نور باشند.

غفر اللّٰه لنا ولكم والسلام عليكم ورحمة اللّٰه وبركاته