102پيامبر را راستگو نمىدانند (معاذ اللّٰه) و در بعضى از امور مىگويند: او از نزد خود اين كار را كرده است! آنها كسانى هستند كه بين قرآن و عترت جدايى انداخته و بعضى از امور را نمىپذيرند. از طرفى ملائكه گروهى را مىبينند كه دلهايشان بسيار نورانى و سفيد و روشن است. مىفرمايد:
اينها مطيع خداوند متعال و پيامبر اكرم هستند و مؤمن مىباشند. سخن وحى را مىپذيرند. به جدايى قرآن و عترت معتقد نيستند و وجود پيامبر را امين وحى مىدانند و معتقدند كه او از نزد خود هيچ حرفى ندارد و در مسألۀ خلافت، امامت و رهبرى و احكام الهى و مانند آن، هر كارى را كه كرده، برابر وحى خداوند متعال بوده است. اينها معتقد و مؤمناند و با جان و دل مىپذيرند، با لب اقرار دارند و با اعضا و جوارح عمل مىكنند.
ذات اقدس اله به انسانهايى كه زائران راستين خانۀ او هستند مباهات مىكند.
و در قرآن كريم آمده است: «لاٰ يَسْأَمُونَ » 1 آنها خسته نمىشوند، چون اصولاً كارى نيست كه با فرشتگى منافات داشته باشد و خستگى ايجاد كند. اين انسان است كه مىتواند خسته شود و مىتواند در سايۀ تهذيبِ روح، بدون خستگى، اعمال دينى را انجام دهد و خستگى بدن را با لذّت روح ترميم كند. پروردگار متعال به چنين انسانهايى فخر مىكند، با اين كه فخر بنده به خداوند است؛ همانگونه كه در سخنان على بن ابيطالب - ع - آمده است:
«الهي كَفىٰ بي عِزّاً أن أكُونَ لك عَبداً وكَفىٰ بي فَخْراً أن تكونَ لي رَبّاً