48را ابومحمد نهاد و اين تنها كنيۀ اوست.
لقبهاى او: السبط است و السيد و الزكى و المجتبى و التقى.
همسران او عبارتند از: «ام الحق» دختر طلحة بن عبيداللّٰه؛ «حفصه» دختر عبدالرحمن بن ابىبكر؛ «هند» دختر سهيل بن عمرو؛ و «جعدة» دختر اشعث بن قيس و اين آخرين، همان است كه به اغواى معاويه او را مسموم و شهيد كرد.
فرندان آنحضرت از دختر و پسر 15 نفر بودهاند، بنامهاى:
زيد، حسن، عمرو، قاسم، عبداللّٰه، عبدالرحمن، حسن اثرم، طلحة، ام الحسن، ام الحسين، فاطمه، ام سلمة، رقيه، ام عبداللّٰه و فاطمه.
نسل او فقط از دو پسرش: حسن و زيد، باقى ماند و از غير ايندو انتساب به آنحضرت درست نيست.
«هيچكس از جهت منظر و اخلاق و پيكر و رويه و مجد و بزرگوارى، به رسول اكرم شبيهتر از او نبود» وصف كنندگانش او را اينچنين ستودهاند. و گفتهاند:
داراى رخسارهئى سفيد آميخته به اندكى سرخى؛ چشمانى سياه؛ گونهئى هموار؛ محاسنى انبوه؛ گيسوانى مجعد و پر؛ گردنى سيمگون؛ اندامى متناسب؛ شانهئى عريض؛ استخوانى درشت؛ ميانى باريك؛ قدى ميانه؛ نه چندان بلند و نه كوتاه؛ سيمائى نمكين و چهرهئى در شمار زيباترين چهرهها بود.
بيست و پنج بار حج كرد پياده، در حاليكه اسبهاى نجيب را با او يدك مىكشيدند.
هر گاه از مرگ ياد مىكرد مىگريست و هر گاه از قبر ياد مىكرد