39

فصل اول:واژه‌ها، مفاهيم و تعاريف

در فرهنگ اسلامى، واژه‌هايى وجود دارد كه بيانگر مفهوم تبليغ و پيام‌رسانى است؛ مانند: «دعوت دعايه، اعلام، ارشاد، انذار، تبشير، امر به معروف و نهى از منكر، نصح، حكمت، موعظه، مجادله و...» و هريك، بارِ ويژه‌اى از معنى را در بردارد كه در مباحث عمومى تبليغ به تشريح آنها چندان نياز نيست. اين واژه‌ها در قرآن، روايات و آثار اسلامى عنوان شده است.

قرآن‌كريم «از بلاغ و ابلاغ و تبليغ» ومشتقّات آن، بيست و هفت مورد نام برده است؛ مانند: يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ؛ ¹أَبْلَغْتُكُمْ رِسٰالَةَ رَبِّي؛ ²اَلَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسٰالاٰتِ اللّٰهِ ؛ ³إِنَّ فِي هٰذٰا لَبَلاٰغاً لِقَوْمٍ عٰابِدِينَ ⁴ مٰا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاٰغُ ⁵ كه همۀ اينها به معناى