144مالى باشد نه اصرار بر پرداخت وجوه و دعوت به حساب و كتاب.

پرداختن وظيفۀ خود آنهاست و روحانىِ گروه بايد تنها احكام را بگويد، آن هم به‌گونه‌اى كه توهماتى در اينگونه مسائل براى مخاطب پديد نيايد.

شايسته است هرگاه زائران خود از پرداخت بدهى مالى استقبال كردند، آنگاه روحانى وارد مذاكره در جزئيات مسائل مى‌شود و هر گاه مخاطب اصرار بر اين امر نداشت، روحانى مسائل را به صورت كلّى و در ميان جمع عنوان كند و در مسائل شخصى افراد وارد نشود.

مبلّغ پيام‌رسان است و تكليفى بيش از اين ندارد؛ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمٰا عَلَيْكَ الْبَلاٰغُ ¹ ، زمانى بايد سخن بگويد كه موقعيت ايجاب مى‌كند و در صورت مناسب نبودن موقعيت، از گفتن خوددارى كند. على عليه السلام مى‌فرمايد: «لاٰ تَتَكَلَّمَنَّ إِذٰا لَمْ تَجِدْ لِلْكَلاٰمِ مَوْقِعاً». ² و نيز مى‌فرمايد: «كُنْ كَالطَّبِيب الرَّفِيقِ الَّذِي يَضَعُ الدَّوٰاءَ بِحَيْثُ يَنْفَعُ». ³

5 - مأيوس نكردن - اميد دادن

در تبليغ بايد از سخت‌گيرى و ياس‌آفرينى پرهيز كرد؛ همانگونه كه شيوه و دستور قرآن است؛ وَ لاٰ تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ ⁴ مردم را نوميد نكرده و به همه، حتى گنهكاران وعدۀ آمرزش داده است؛ إِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً ⁵ همچنين بايد از ايجاد غرور و خودبينى دورى كرد كه اين وسوسۀ