139 إِنّٰا أَرْسَلْنٰاكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً ¹ با اين حال، هرگاه فساد و گمراهى و لجاجت بر فضاى جامعه‌اى حاكم بود، هشدار و انذار در صدر برنامۀ دعوت قرار مى‌گيرد؛ چنانكه در محيط آلوده و شرك‌آميز مكه، در آغاز رسالت، اين آيه آمده است: يٰا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ ² در اينجا بيم دادن مردم از بت‌پرستى و ترساندن آنها از عواقب اعمال ناپسندشان، در مرحلۀ نخست قرار گرفته است؛ همانند بيمارى كه در آغاز به جراحى نياز دارد و داروى ديگرى به حال او مفيد نيست.

گفتنى است انذار و تبشير جلوه‌هاى رحمت خداوند و «جلال و جمال» آفريدگارند. افزون براين، انذار در حقيقت بيم‌دادن ازعواقب‌اعمالى است كه گنهكاران مرتكب مى‌شوند.

از دست ديگران چه شكايت كند كسى سيلى به دست خويش زند برقفاى خويش

سعدى

3 - سهولت و اعتدال

در روايات، از شريعت اسلام با ويژگى «سمحۀ سهله» ياد شده است.

اميرمؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:

«إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى شَرَعَ الْإِسْلاَمَ وَ سَهَّلَ شَرَائِعَهُ لِمَنْ وَرَدَهُ». ³