137هدايت اوست. از اين‌رو خداوند، پيامبر گرامى خود را «رَحْمَةً لِلْعٰالَمِينَ» ¹ناميده و ملاطفت و ملايمت و نرمش آن حضرت با مردم را جلوه رحمت خداوندى خوانده است؛ فَبِمٰا رَحْمَةٍ مِنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ... ² نمودار ساختن اين محبت از سوى مبلغ نسبت به پيام گيرنده، مى‌تواند زمينۀ نفوذ و پذيرش پيام را فراهم آورد.

محبّت دلها را به يكديگر نزديك مى‌كند، ميان روح‌ها پيوند برقرار مى سازد و هنگامى كه فاصله‌ها از دلها و جانها برداشته شود، انتقال انديشه‌ها، با سهولت بيشترى انجام خواهد گرفت ومعناى تبليغ همين است كه پيام‌رسان مطلبى را به اعماق روح مخاطب وارد سازد تا زمينۀ گرايش وى را فراهم آورد.

واژۀ «نصح» و نصيحت كه مشتقات آن در قرآن و روايات آمده، به معناى همين خيرخواهى است و نصيحت كننده از سرِ خيرانديشى در صدد تبليغ برآمده است.

قرآن كريم از سخن هود پيامبر با قوم خود آورده است: أُبَلِّغُكُمْ رِسٰالاٰتِ رَبِّي وَ أَنَا لَكُمْ نٰاصِحٌ أَمِينٌ ³ و دربارۀ پيامبر خدا مى‌فرمايد: لَقَدْ جٰاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مٰا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ . ⁴

اميرالمؤمنين درباره آن حضرت مى‌فرمايد: «فَبَالَغَ صلى الله عليه و آله فِي النَّصِيحَةِ» ⁵