204و آب و نهر و نمادهاى ديگر نمودار مى‌گرديده‌اند، از رسوم كهن و هوس‌آلود و بى‌خاصيّت افراد بوده است. اين عمل را ابراهيم خليل عليه السلام رنگ و بوى خدايى داده و آن را به عنوان يك عمل معقول و مشروع به فرمان الهى صورت مى‌دهد و اسلام با فلسفۀ روشن‌ترى آن را تبيين و تكميل مى‌گرداند.

قرآن كريم، موضوع قربانى، انگيزۀ آن، هدف آن و احكام و شرايط آن را در سه سوره و طىّ هفت آيه بيان فرموده، كه مهم‌ترين شاخصۀ آن عبارتند از:

1- اين عمل بايد براى خدا، جهت اجراى دستور پروردگار عالم و هنگام «ذبح» با نام خدا صورت گيرد، وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ فِي أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ . ¹

در روزهاى معينى بر دامها و چهارپايان كه به آنان روزى داده شده (به هنگام ذبح) نام خدا را ببرند، تا ايدۀ روزگار جاهليت، كه براى «بت‌ها» قربانى مى‌كردند منسوخ گردد.

2- غير از جنبۀ اعتقادى قربانى، اين عمل به عنوان بخشى از منافع حج كه قرآن در همان آيه، آن را مطرح كرده و با توجه به اين كه اين عمل اصولاً در بيابان و بدون امكانات زندگى شهرى (به خصوص در آن روزگار) صورت مى‌گرفته، قربانى به عنوان يك منفعت مادى و اقتصادى مطرح است و قرآن در اين باره مى‌فرمايد: فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ. ²