139خويش را بر من بازگردان، چون تو آمرزندۀ مهربان هستى، خدايا! با من آن رحم را انجام بده، كه خود اهل آن هستى، زيرا اگر مرا عذاب كنى، از عذاب كردن من بى‌نيازى و من محتاج رحمت تو هستم، اى كسى كه من محتاج رحمت او هستم! به من رحم كن.

خدايا! با من، آن گونه كه شايستگى دارم رفتار مكن، چون اگر به خاطر شايستگى من با من رفتار كنى، مرا عذاب خواهى نمود، و هرگز در حقّ من ستم روا نخواهى داشت، امّا من، از عدل تو بيمناكم، نه اين كه از ستم تو خوفى داشته باشم، اى خدايى كه كانون عدل بدون ستم هستى! بر من رحم و شفقت بباران. ¹

آرى، توقّف زياد بر بالاى كوه صفا و دعا و نيايش و توبه و انابه، راز و نياز و درخواست رشد و ترقّى از درگاه خداوند، مورد سفارش قرار گرفته، امّا امام موسى بن جعفر عليهما السلام شايد به خاطر شرايط سخت زمان خودش، توقّف كم همراه با دعايى كوتاه بر كوه صفا و مروه انجام مى‌داده ²، ولى همانطور كه ملاحظه شد، امام على عليه السلام و امام صادق عليه السلام توقّف طولانى همراه با دعاهاى فراوان در صفا و مروه داشته‌اند.

دربارۀ دعا و نيايش براى آمرزش گناهان، رفع گرفتارى از همگان و بالاخره رشد جنبه‌هاى معنوى، رفع فقر و نيازمندى و دست‌يابى به مال و ثروت از راه حلال، در آن مكان مقدّس نبايد غفلت كرد.

امام صادق عليه السلام فرموده است: مَنْ أَرٰادَ أنْ يَكْثُرَ مٰالُهُ، فَلْيُطِلِ الوُقُوفَ عَلَى الصّفٰا وَالْمَرْوَةَ. ³