128زينالعابدين عليه السلام 1و ساير عارفان و اوليا، كه سفارش شده، انسان پيراهن كعبه را بگيرد و دعا و توسل و التماس به پيشگاه خداوند نمايد.
در روايتى مىخوانيم كه، از «محمد بن عثمان عمروى»، (يكى از نائبان خاص امام زمان عليه السلام ) سؤال شد: آيا حضرت صاحب الأمر (عج) را ديدهاى؟
وى پاسخ داد: بارها آن حضرت را ديدهام و يك بار هم آن حضرت را در «مُستجار» ديدم كه دامن پيراهن كعبه را به دست گرفته بود و به درگاه خداوند ناله و استغاثه مىكرد: خدايا! به آنچه به من وعده دادى، لباس عمل بپوشان تا از دشمنانت انتقام بگيرم. 2
همانطور كه هر زائر مؤمن و دردمندى، خودآگاه و ناخودآگاه، دامن پيراهن كعبه را به دست مىگيرد و به طلب مغفرت و پناهجويى مىپردازد و «غم دل به دوست مىگويد» با اين عمل مطلوب، اسرارى را با خالق خويش در ميان مىگذارد.
فيض كاشانى مىنويسد: وقتى دست به دامان پيراهن كعبه مىزنى، در واقع تصميم به الحاح و التماس دارى، التماس براى تقاضاى آمرزش و درخواست آرزوها، مثل گناه كارى كه به دامن كسى كه نسبت به او خطا كرده چنگ مىزند و در حالى كه مىداند كسى جز او پناهگاه او نيست، التماس مىكند تا از خطا و لغزش وى صرفنظر كند و او را مورد آمرزش قرار دهد. 3