117جدا شدن از ديار و شهر، دل خود را از هر تعلقى آزاد كن، تمام مهمات خود را به كافى المهمات واگذار، در تمام حركات و سكنات بر خداى مهربان، اعتماد كن، گردن تسليم و رضا در پيشگاه او خم نما و به تقدير جنابش در حق خود راضى باش.
دست از ماديت بشوى، از راحت دنيا چشم گير، از فكر ملك و املاك و تجارت و برنامههاى غير دوست بيرون شو و در اين سفر در اين انديشه نباش كه بعد از رفتن من چه مىشود ؟
آنچه در مقدمۀ اين سفر لازم است، آن است كه به وقت حركت، خود را از تمام حقوق الهى و خلق رهانده باشى و از جميع مظالم خود را خلاص كرده و از چاه طبيعت به در آمده باشى.
به قسمت اخير از دستور امام صادق عليه السلام بيشتر توجه كنيد. گروهى گمان مىكنند اگر مقدار مال قابل خرج كردن در راه حج را پاك كنند و حقوق الهى و مردمىِ آن را بپردازند، يا در برابر بدهىهاى خود از طلبكاران رضايت بگيرند، در حالىكه قدرت بر پرداخت دارند، به مقصد نهايى حج و مقامات باطنى اين سفر الهى مىرسند.
در حالى كه بايد بدانند زائر حق بايد از آنچه ظلمتآور است خارج شود و قبل از سفر وجود خود را از تعلقها و قيودى كه صاحب بيت نمىپسندد، آزاد كند كه اگر چنين نكند قدرت پرواز در آن فضا را نخواهد داشت، مىرود و برمىگردد، در حالى كه اين سفر تأثير چندانى به حال او نگذاشته.
آرى، قبل از حركت به تعهدات مالى، اخلاقى، عقيدتى، علمى و روحى خود عمل كنيد كه در اين وادى تنها سبكباران راه دارند و بس.