244 تنها تو را ذات خدايت ميزبان است
ناگه جدار خانۀ حق گشت مُنشق
بعد از سه روز از خانۀ حق جلوهگر شد
شرمنده از نور رُخش شمس و قمر شد
تا ديده بر روى پيمبر باز كردى
مُشتق ز نام ذات حق نام على شد
در وقت توبه ذكر آدم يا على بود
* * * (ژوليدۀ نيشابورى)