193و هنگام انجام اين عمل، به ياد اين آيۀ شريفه بيفتد و از نظر بگذراند كه خدا مىفرمايد:
لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ 1
«هرگز گوشت و خون قربانىها به خدا نمىرسد، بلكه آنچه به خدا مىرسد، تقواى شماست (يعنى آن دلهاى باتقوا و غرق در حبّ خدا، كه با كشتن قربانى، گوشهاى از صفا و رمز عبوديت خود را نشان مىدهند، به مقام قرب خدا نايل مىشوند و مشمول عنايات خدا مىگردند).»
آرى، خدا طالب تقواى شماست. تقوا هم، يعنى كشتن هواى نفس و ريختن افكار شيطانى از دامن دل.
وَ أَمّٰا مَنْ خٰافَ مَقٰامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوىٰ، فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوىٰ 2
«و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوا باز دارد، قطعاً بهشت جايگاه اوست.»
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ 3
«در آن روز بهشت به پرهيزگاران نزديك مىشود.»
آن حيوان مهيب و گرگ خونخوارى كه به نام نفس امّاره، در داخل وجود انسان مسكن گزيده و هر دم، از جا مىجنبد و براى اشباع شهوات حيوانى خود، دهان به هر سو مىافكند و مال مردم و جان مردم و عرض و آبروى مردم را مىدرد و مىبلعد و از هيچ گناه و جنايتى در راه سير كردن خود، فروگذار نمىكند، بايد بر زمين خوابانده شده و كارد به گلويش كشيده شود.
آن حيوان خطرناك است كه سر راه آدمى خوابيده و نمىگذارد انسان، به خدا نزديك شود و به سعادت نايل گردد.