136
توجّه! اينجا عرفات است
به خود بياييم و خوب بينديشيم. آن مقام دعا با كمال رفعت و جلالتش، آن روز عرفه، با موقعيت خاصّ و ممتازش، و اين موقف عرفات با تمام شرافت و كرامت فوق حدّ تصورش.
راستى كه چه فرصت حسّاس و فوقالعاده عزيز و گرانمايهاى به دست حجّاج و اهل موقف آمده است. اندكى غفلت كه موجب گذشتن وقت و تهىدستى از بركات آن ساعات عزيز مىشود، ندامت و حسرتى به بار مىآورد و زيانى، دامنگير انسان مىسازد كه جز خدا كسى نمىداند.
قبل از شروع به دعا، بايد لحظاتى سر به گريبان فرو برد و انديشيد. اينجا صحراى عرفات است. نمونهاى از صحراى محشر و رستاخيز عظيم قيامت كبرى است. چه هنگامۀ عجيبى برپاست!
متجاوز از يك ميليون جمعيت، از ملل مختلف عالم، در اين بيابان گرد آمدهاند و سرها برهنه و تنها كفنپوش، روى خاكهاى گرم اين صحراى سوزان دست به دعا برداشتهاند.
خدايا چه عامل قهّارى اين جمعيت كثير را از خانه و كاشانهشان بيرون كشيده و در اين پهندشت بىآب و گياه، خاكنشين ساخته است؟!
آيا زور و سرنيزهاى در كار بوده؟ آيا پولى گرفته و تطميعى شدهاند؟ نه، اى خالق مهربان! بلكه انگيزۀ اين جنبش، همانا ايمان به ذات مقدّس تو و اطاعت امر رسول مكرّمت بوده است.
آرى، آمدهاند اى خدا، تا لبّيك اجابت، به دعوتت گويند. آمدهاند تا بر سر خوان نعمت بىدريغت نشينند. آمدهاند تا رضا و خشنودى تو را به دست آورند كه:
رِضْوٰانٌ مِنَ اللّٰهِ أَكْبَرُ. 1
«خشنودى و رضاى خدا از همه برتر است.»