124پرمعنى، با حضور قلب كافى انجام شود و اين چنين فرصت مغتنمى در اثر مسامحه و غفلت، بدون دريافت نتايج عالى روحى و معنوى از دست نرود، كه ندامت و حسرت فراوان، به دنبال خواهد داشت.
4- موقف چهارم: عرفات 1
روزهاى اوايل ذىحجّه، روزهاى پرغوغاى مكّه است. مانند دريايى كه از همه طرف، نهرهاى آب پر جوش و خروش، در آن سرازير مىشود، در تمام ساعات شبانهروز، سيل جمعيتهاى عظيم است كه با شور و هيجان و انقلاب عجيبى از تمام جهات و جوانب، سرازير مكه مىشوند.
و آن بلدۀ طيّبه و شهر مقدّس، كه در آن ايّام سطوت و هيبت خاصّى به خود مىگيرد، همچون مادرى مهربان كه فرزندان خود را در آغوش بپذيرد، تمام واردين را با آن كثرت تعجبانگيزى كه دارند، با مهربانى تمام در آغوش گرم و بامحبت خود، جا مىدهد.
و نظر به بركت خارقالعادهاى كه خدا به آن شهر، عنايت فرموده است، هرگز بر واردين تنگ و مضيّق نمىشود و همه با وسعت و امنيت، در دامن «بلدالامين» احساس آرامش جسمى و روحى مىكنند.
كسانى كه وظيفۀ «حجّ تمتّع» دارند، «عمره» را كه «حجّ اصغر» 2 ناميده مىشود.
انجام دادهاند و به انتظار رسيدن موقع «حجّ اكبر» 3 در مكّه به سر مىبرند، و كسانى كه وظيفۀ «حجّ قِران و افراد» 4 دارند و حجّ آنها مقدّم بر عمره است، فوجفوج، وارد مكه