190شهر تنيس همچنان رو به پيشرفت و ترقى بود تا اينكه به فرمان «ملك محمدبن عادل ايوبى» در سال 624 هجرى ويران شد. اين دستور بدانجهت بود كه فرنگيان بارها بدان هجوم آورده و آن را به ويرانى كشانده بودند. در پس آن اموال فراوانى براى تجديد ساختمان شهر يادشده بكار مىرفت. 1 از ديگر مكان هايى كه جامۀ كعبه مصرى، در آنجا بافته مىشد، مىتوان دو شهر «شطا» و «تونه» را نام برد. دو شهر يادشده از سرزمينهاى تابع شهر تنيس به شمار مىآمدند. در اين دو منطقه، صنعت قباطى همانند تنيس بافته مىشد. پيش از اين به هنگام سخن از بافت جامه در دوران عباسى از آن ياد كرديم. 2
صنعت جامۀ كعبه در پارهاى از اوقات به حرم حسينى 3 انتقال مىيافت. اين مطلب در اوايل دوران مماليك صورت پذيرفت. قلقشندى (متوفاى سال 821 ه .) مىگويد:
«اما ساختن جامۀ كعبه در دوران هاى نخستين، تنها ويژۀ خلفا بود... سپس ساختن آن در اختيار پادشاهان سرزمين مصر قرار گرفت كه آنان همه ساله جامه را تهيه و آماده مىساختند، كه تاكنون به همين منوال باقى مانده است.
لازم به تذكر است كه در اين ميان، گاه بر اثر استبداد و قدرت پادشاهان يمن، اين امر در اختيار آنان قرار مىگرفت. اين جامه در قاهره و در حرم حسينى بافته مىشد.
جامۀ يادشده از ابريشم سياهى بود كه با گلدوزيها و نوشتههاى سفيد در متن آن آيۀ: إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّٰاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ... به چشم مىخورد.
در پايانِ دولتِ ظاهريه برقوق، نوشتهها به رنگ زرد آذين شده به طلا تغيير يافت. اين جامه، داراى ناظر مستقل و جداگانهاى بود كه دهكدۀ بيسوس از توابع قاهره وقف آن شده بود و عايدات آن صرف تهيۀ جامۀ يادشده مىگرديد.» 4